Ulvi baba ile 2008 yılında Bursa İlahiyat Fakültesi'nin koridorlarından birinde karşılaşmış ve o vesileyle tanışmıştık. Hemen sonrasında, Bilal Kemikli hocanın odasında oturmuş ve sohbetinden feyizlenmiştik. Kendi asmasından getirdiği bir poşet dolusu beyaz üzümden bir salkım da hemen oracıkta bir tabağa konularak bizlere ikram edildi. Hayatımda yediğim en lezzetli üzümdü. Başka bir rayihası ve tadı vardı.

O günden sonra özellikle İbrahim Gürses hocamla her vesileyle Ali Ulvi babamızdan bahseder hale geldik. Kalbiyle gülen, kalbiyle okşayan, kalbiyle konuşan Ali Ulvi babamız... Onun yanında sanki vakit dururdu. Vakit durur ve o da sohbetten feyizlenmeye çalışırdı. Şöyle de diyebiliriz: Vakit cennete akardı.

2009'un sonlarıydı. İstanbul'da bir dostuma (Muammer Durmuş) misafir olmuştum. İngiltere'de ikamet eden ehl-i tarik kardeşi de (Hayri) oradaydı. Ben Ali Ulvi babamızdan bahsedince İngiltere'de ikamet eden kardeş çok heyecanlandı ve ne olur Bursa'ya gidelim ve babamızı ziyaret edelim dedi. Ben yarın Bursa'ya geçeceğim, şayet Ulvi babayla bir temas imkanı bulunabilirse size haber ederim gelirsiniz dedim. Öyle de oldu. Allah razı olsun İbrahim Gürses hocam devreye girdi ve ertesi gün Ulvi babamızla ikindi namazı sonrası Ulu Cami'de buluşma imkanı hasıl oldu. Dostlarımız da İstanbul'dan geldiler.  Kararlaştırılan gün ve saatte bizim için büyük buluşma gerçekleşti. Ulvi babamız yine çağıl çağıl çağıldıyordu. Ulu Cami'deki sütunların birinin dibinde bir mana cümbüşü yaşanıyordu. Onun mübarek ağzından dökülen her kelam kalbimize dokunup miraç ediyordu. Bir mana ikliminin ortasında kimimiz kırmızı, kimimiz sarı, kimimiz mavi tonlarda açılan güller gibiydik. Her birimiz meşrebini en koyu tonlarıyla ızhar ediyordu. Bilhassa Hayri Durmuş kardeşimizin heyecanı görülmeye değerdi. Durup durup Ali babamıza sarılıyor, mübarek ellerini öpüyordu. Yıkanmış, arınmıştık...

Sohbetin ardından Ali babamız, buraya gelmişken, ziyaret etmek istediğim bir dostum var, müsadenizle şimdi onu ziyarete gideyim dedi.

Ulu Cami'nin, Orhan Camii'ne bakan doğu kapısından dışarı çıktık ve orada mübarek ellerini öperek vedalaştık. Ulvi baba, bizden ayrıldıktan sonra on-onbeş adım atmıştı ki, sağ eli göğsünde olduğu halde dönüp bizi selamladı. Biz de hürmetle karşılık verdik. Tekrar yürümeye başladı ve aynı şeyi tekrarlayıp yürümeye devam etti. Yine on-onbeş adım attıktan sonra üçüncü kez döndü, sağ elini göğsüne koydu ve bizi son kez selamladı. Bu son selamlamada elini göğsünden çektiği anda oradan büyük bir nur huzmesinin adeta fışkırdığını gördüm. Donakalmıştım...

O gün akşam ben Ankara'ya dönecektim, dostlarım Muammer Durmuş ve kardeşi Hayri de İstanbul'a döneceklerdi. Ali Ulvi babamın göğsünden o nur huzmesini gördükten sonra bir ses bana, bu anın şiirini yazmadan Ankara'ya dönemezsin dedi. Dolayısıyla ben kaldım, dostlarım döndüler.

Ertesi gün İlahiyat Fakültesi'ne Mustafa Kara hocamın odasına gittim. Bir önceki gün yaşadıklarımı hocama anlattım ve şimdi bunun şiirini yazmak üzere buraya geldim dedim. Mustafa hocam, kütüphaneye çık, şiirini orada yaz ben de sana çay göndereyim deyince ben kağıdımı kalemimi alıp kütüphanenin yolunu tuttum.

Hocam çay gönderdi ben de şiiri yazdım. Şiir bitince hocamın odasına dönüp şiiri kendisine okudum. Mustafa hocam gözyaşlarıyla dinledi. Hocam bu şiirin adı ne olacak diye sorunca o hiç beklemeden "Üçüncü Selam" diye karşılık verdi. Böylece şiirin adı da konulmuş oluyordu.

Akabinde Ankara'ya dönüşe geçmiştim.

Şiirden sonraki yıllarda Ali babamla bir kaç defa daha görüşme şerefine erdim dostlarımla birlikte.

Bir gün akşam evimde otururken telefonum çaldı. Arayan Mehmet Çerçi beydi. Sultanımın yanındayım, şiirini kendisine okudum, seninle görüşmek istiyor dedi. Şaşırmıştım. Ali babam telefonun ucundaydı. Şiirle ilgili ne söyleyebilirdim ki kendisine. Tutuldum. Okunandan etkilendiği belli olan bir sesle hal hatır sordu, teşekkür etti, dua buyurun dedi. Ben gerçekten ne diyeceğimi bilemez duruma düşmüştüm. Yazdığım şiir o büyüklük karşısında ne ifade ederdi. Ama o kadar büyük bir melametle hitap ediyordu ki. Efendim ellerinizden öperim, efendim ellerinizden öperim, duaya muhtaç olan benim, dua buyurun, himmet buyurun diyebilmiştim.

Ali babamı son ziyaretim, yıllar önce İbrahim Gürses, Hüseyin Pala ve Mehmet Kayır'la birlikte gerçekleşmişti. Avukat Fethiye hanım, hizmetlerine bakıyordu. Ali babam yine her birerimize cevherden birer gerdanlık takarak uğurlamıştı bizi. Fethiye hanım bize süt ikram etmişti. Müthiş bir adanmışlık görmüştüm Fethiye hanımda. Son anına kadar bu hizmetlerine hayranlık uyandıracak bir sadakat ve vefa ile devam ettiğinden haberdarım. Kendisine bu meyanda şükran ve hürmetlerimiz bakidir. Aynı zamanda Fethiye hanımın vefa ve sadakatine eşlik eden eşi Saadettin beye de kalbi teşekkürlerimizi arz etmek, bize düşen vefanın bir gereğidir.

Ali babamız günümüz melamiliğinin en önemli simalarından biriydi. Vefatıyla insanlar hatta insanlık büyük bir aşk ve mahviyyet erini kaybetti. Eksildik, ıssızlaştık, gurbetleştik...

Rabbim sırrına ve feyzine nail olanlardan eylesin.

Erdal Çakır

Artık özgürsün ey insan dediklerinde, 'birey tanrılar' olarak deliler gibi âleme, âlemin içindeki âleme ve âlemlerin Rabbine saldırdık. Öyle ya bir tanrı ancak muadili olan bir tanrıyla muhatap olabilirdi ve gerekirse amansız bir savaşa tutuşabilirdi. Bununla da kalmadı tabii, düşünme, hissetme, nakletme, uygulama özelliklerimizin her birerini de tanrılaştırdık. Bağlamına uygun bir biçimde zekaya, kalbe, akla tanrısal payeler verildi. Ancak zeka, kendisine yüklenilen kutsiyetle, en yüksek makama yani Arş'ın rabliği makamına oturtuldu. Özgürleşmiştik… Tanrıdan, tabiattan ve hatta kendimizden. Fakat ne gariptir ki, hayatımızı belirleyen faktörler ve yapı elemanlarında bir değişiklik olmamıştı; bağımlılığımız devam ediyordu: Yemek-içmek, barınmak zorundaydık; soğukta üşüyüp, sıcakta bunalıyorduk. Bu nasıl tanrılıktı…

Artık özgürsün diyen ses, bu sefer döndü ve bize, olmadı, böyle olmadı, sefilleştin, yalnızlaştın, senden beklenen bu değildi, senden beklenen 'sen' olabilmen için ontolojik ve sosyal manada reenkarne olman lazım. Ne yapmalısın? Olgunlaşmalısın. Peki nasıl? Gayet basit. Şimdi sana emredilecek olanı yap, kayıtsız şartsız itaat et, işaret edeceğimiz ve adına büyük sistemler diyeceğimiz yapılara teslim ol dedi.

Küresel tarikatlar dönemi başlamıştı artık. Mürşidi, mürebbisi tek olan ve usûlü tek elden yazılıp uygulamaya konan büyük tarikatler dönemi…

Laisizm, Kapitalizm, Darwinizm, Sosyalizm, Liberalizm ve bunları tek çatı altında toplayan Modernizm vs... Bir de bunlardan bazılarının 'NEO' lakaplı ya da künyeli olanları ihdas edildi zaman içinde (Neo liberalizm gibi). Modern büyük başlığı altında kendini tanımlaman yeterliydi; sosyalist, liberal veya darwin meşrepli olabilirdin; bunun hiçbir sakıncası yoktu. Esas olan, yektay-ı ferd sıfatlı büyük mürşide koşulsuz bağlılıktı.

İklimlendiriliyorduk. Ne demekti iklimlendirme: İngilizcesi air condition olan ve Türkçe'ye hava şartlandırılması olarak çevrilen kavram. Soğutuluyorduk, ısıtılıyorduk, nemimiz alınıyordu duruma göre. Yatıyorduk kalkıyoruk ihtilal oluyordu dünyanın her tarafında ve bizde. Altıncı Filo'nun askerlerini Sarayburnu'nda Boğaz'a döküyorduk ihtilal oluyordu dünyada ve bizde. Verilen emir gereği biribirimizi öldürüyorduk yine ihtilal oluyordu dünyanın her yerinde ve bizde. Yektay-ı Ferd kurbana doymuyordu. Yektay-ı Ferd bizi biliyordu ama biz onu bilmiyorduk. Dolayısıyla kime, nasıl tevbe edeceğimizi de bilmiyorduk. Bileşik olun, tek renk olun diyordu, oluyorduk; yığın olun diyordu oluyorduk; azalın diyordu azalıyorduk; çoğalın diyordu çoğalıyorduk; hasılı çöp olun diyordu, oluyorduk. Ortak bir yanımız vardı o da, liberal cennetizm rüyaları görmekti. Rüyayı görüyorduk görmesine de tabirini kime yaptıracağımızı bilemiyorduk, dolayısıyla kapı kapı dolaşıyorduk. Şimdi bazılarımız Liberalizmin, özellikle de Neo Liberalizmin ilmihalini yazma hazırlıkları içinde. Bu böyle olmayacaktı çünkü.

Şimdi hakkını verelim ama, güzel iklimlendiriliyoruz. Isıtılıyoruz, soğutuluyoruz, varsa fazla nemimiz, alınıyor; yoksa nemlendiriliyoruz. Öyle ki bu herşeyimize nüfuz etmiş durumda: Dilimize, dinimize, siyasetimize, hayatımıza…

Ciddiyetini kaybetmiş bir dünyaya yapılacak en büyük göndermedir Pandemizm. "Ne bu ya diyoruz", "Ne olacaksa olsun, artık yeter" diyoruz. Diyoruz da kime diyoruz. Mesela birileri kalkıp "Sözde pandemi" derse, biz de ona "Sözde yektay-ı Ferd" mi diyeceğiz. Diyebilecek miyiz? Peki Yektay-ı Ferd kimdir? Ne oldu, zurnanın sesinin kesildiği yere mi geldik? Hadi konuşalım…

El-Hakîm'in hikmetine uyarsan Hâkim, uymazsan mahkûm olursun. Hikmet-i hükûmet edersen iktidar, etmezsen ibtizal olursun.

Erdal Çakır.   

Bu konuda bir hükme veya içinde böyle bir hükmün de bulunduğu bir ibareye rastlamadım, ancak bazan bu konularda bir kitap yazmayı bile düşündüğüm zamanlar olmuyor değil. Her şeyden evvel esnerken kürdan kullanabilmek mümkün müdür, bilmiyorum. Esnemenin doyumsuz hazzını sonuna kadar yaşamak varken, o arada bir taraftan da kürdanla dişlerini karıştırmak sanırım marifet isteyen bir eylem olsa gerek.

Her neyse ben meramımı anlatayım da bahsi geçen mevzuda mutlaka bir hükme ulaşmak isteyen olursa da birlikte ararız.

ESNEMEK: Bulunduğum meclistekilerden biri ya da bire bir oturduğumuzda karşımdaki kişi esnediğinde benim sistem tarif edilemez bir biçimde felce uğruyor. Hadi diyelim ki esnemesine engel olamadı, insan ağız ve burun bölgesini eliyle de kapatamaz mı. Söz konusu duruma şahit olduğumda kendimi fevkalade değersizleştirilmiş olarak buluyorum. Nazımın geçtiği bazı arkadaşlara, eğer izin verirsen, sen esnerken ben elimle ağzını kapatabilir miyim diye espriyle karışık bir şeyleri ihsas etmeye çalışıyorum lakin, bugüne değin bir sonuç aldığım söylenemez. Bu durum acaba bende bir obsesyona mı dönüştü diye düşünmüyor da değilim. Hele de önemli bir konuyu anlatmaya başlamışken, karşımdaki, dere şırıltısı gibisin insanı ne güzel de gevşetiyorsun, dercesine esnemeye başlamışsa, ben bulunduğum ortamdan, konudan, kendimden ve çevremde ne varsa herşeyden kopuyorum. Ayrıca sadece esnemekle yetinmeyip, sonuna kurt ulumasına benzer sesler ekleyenler de oluyor. Bu, işin sanırım kemal noktası artık. Ben bu insanları kamil kişiler olarak değerlendiriyorum.

KÜRDAN:  Kimi civanmert kardeşlerimiz de birlikte yenilen bir yemeğin ardından bir kürdan ele geçirmeyiversinler, artık oturduğumuz sürece o kürdan sürekli dişlerinin arasında gezinmeye başlıyor ve bir de dişleri arasında yeterince çiğnenip ezilmemiş bir kırıntı bulurlarsa, değme gitsin, o kırıntı zavallısını özenle iki parmaklarının arasında sevip okşadıktan sonra tam gözünüzün önündeki tabağa veya uygun buldukları yere bırakıveriyorlar. Muhteşem bir natürmort tabloyla karşı karşıya olduğunuzu fark edersiniz o an. Seyrine doyum olmaz. Bu kişiler de esneyenler kadar kamilleşmişlerdir.

PARMAK: Yemek esnasında parmağını ağzına sokarak, ağzın tüm enlem ve boylamlarında denetim görevi verdiği parmağını dolaştırdıktan sonra, parmağı, uzun çalışmalar sonucu bir meleke haline getirdiği her halinden belli olan bir şapırdatmayla yalayan kişilere gelince, onlar mutlak ve muhakkak bulundukları sofraların en ayrıcalıklı sakinleridirler. Kulak zarının zevk desibelini zorlasalar da mümeyyiz olduklarına dair herhangi bir kuşkuya mahal bırakmazlar.

BURUN: Bazıları sanki eli burnunda doğmuştur. O el oradan hiç beri gelmez. Etrafında birilerinin olup olmadığına aldırmaksızın her hal ü kârda burunlarıyla melguldürler. Kimi insanlar bu vadide hatırı sayılır bir mesafe kat ettikleri için bütün parmaklarıyla burunlarını karıştırma hususunda inanılmaz bir maharet kazanmışlardır. Yok artık, "On parmağında on marifet" sözü bu insanlar için söylenmiş olabilir mi. Pek ihtimal vermemekle birlikte şunu net olarak ifade edebilirim: Bu zevatın kemal mertebeleri hakkında bir takdirde bulunmak benim boyumu aşmaktadır.

TUVALET: Ne diyebilirim ki. Tuvalet temizliği bir karakter meselesidir. Başka söze hacet var mı.

Erdal Çakır

03.03.2025

Hükümsüz kimlikler düşüyor elime, elimi düşürüyorum

Savunmasızım,

Görev tanımı yapılmamış uykuları terkeden rüyalara karşı

Bir ara yağmur gelecek, aşk hicret edecek tüm ara yüzlerden

Ağını getirmeyi unutmuş binlerce örümcek üşüşecek mağarama

Kendimi ikiye bölüp,

Korkma,

Allah bizimle beraberdir diyeceğim diğer yarıma

Kendimi uyarıyorum

Bu toprakta nar da yetişir buğday da biraz da firavun

Yahudi artığı bıldırcın eti ve kudret helvasıyla semirmiş,

Ne amerikalar konup göçecek gölgesinden kaderin

Tuz-ekmek hakkı için söylemek zorundayım,

Amerika imansız gidecek bu dünyadan diğer amerikalarla birlikte

Ben yine terli imanımla baş başa kalıp uzunca susacağım

Güneş sönecek, ay sönecek vakte düşen kıyamet eğrisiyle

Nefesi nefesime değecek Rahman'ın,

Nerde kalmıştım diyeceğim

Dönüp tamamlayacağım elbette güle verdiğim dersi

Toz tutmaz rahlem, harf düşmez ibaremden

Ben kanımı ezelde akıtmışım, bıçağım paslıdır benim

Ne olur ki yıksalar bütün mağaralarımı

Eli elime değmemiş dünyadan

Yüklenip tüm harflerimi, terkettikten sonra terkimi.

Erdal Çakır

20.02.2025

ÖYLE ZOR ÖYLE KOLAY

Bir sehl-i mümteni gibi yetiştim,

Öyle zor öyle kolay

Aruza, heceye, hiç bir kalıba sığmayan bir hayatım var

Bir yasak ağaç gibi göründü aşkım,

Ben aşığım dediğimde

Düştüm, sürüldüm,

Sürülmüşlerin cennet ve cehenneminden

Şimdi dünya sakin ve ma'mur

Aşkına günah, günahına aşk diyen,

Sürgün gölgeler mezbelesinde.

Erdal Çakır

BİR BÜYÜK AŞIĞIN MAŞUKUNA VUSLATI: HASAN ÇELEBİ

Bismillahirrahmanirrahîm.

"NÛN. Kaleme ve yazdıklarına yemin olsun"

Allah'ın ayetlerine ve o ayetlerden bir tecelli olan diğer sözlerin meşkine adanan bir ömür: Hasan Çelebi.

Eğer hayat, Allah'ın ayetlerine adanmışsa, Allah o ayetleri adanmış ömrün simasına kendi eliyle nakşeder. Hasan Çelebi'nin resimlerine bakıldığında bu açıkça görülecektir.

Kimi yazarak kalbinden kağıda meşkeder kimi okuyarak kalbinden diline meşkeder kimi anlayarak kalbinden aklına meşkeder. Fark eden bir şey yoktur. Hepsi aynıdır. Çünkü hepsi Nur-ı Hüda'nın bir lütfu ve mevhibe-i İlahisidir.

Hasan Çelebi, inzal olunanı (vahyi) Levh-i Mahfuz'a tekrar tekrar yazdı. Hazreti Hak da o yazılanları onun mana alemine ve defterine yazdı. Keşif ehli bilir ki, gökten bir mana indiğinde Allah o manayı ehl-i kalem, ehl-i kalp, ehl-i ruhla kendi katına mirac ettirir. Ne mübarektir bu insanlar. Onlar Allah'ın yiğitleridir.

Bir büyük alimin, bir büyük sanatkarın yolculuğu aynı zamanda alemin yolculuğudur. Gittiği yere hem alemini hem de alemi götürür. Onların varlığı aleme şefaat ve şifadır.

Hiç kuşku yok ki, Hasan Çelebi'nin yazdıkları bu dünyada kalmayacak, Hazreti Allah o yazılanlarla cennetini de süsleyecektir. İkramın böylesi... Bu ancak Rabbin cömertliğinde karşılığını bulan bir şeydir.

Rahmeti bol, keremi sonsuz olan Rabbim, biz Senin yüceliğinden ve birliğinden başka bir şey bilmeyiz.

Hasan Çelebi hakkında, Senin takdir buyuracağın ihsan ve ikramlara karşılık, bizim, dualarımızla onun için Senden isteyeceklerimizin ne kıymet-i harbiyesi olabilir ki. Kerem sahibi Sensin ve Sen kuluna en güzelini bahşedersin şüphesiz.

Aradan çekiliyoruz ve Hasan Çelebi'yi ihsanlarınla başbaşa bırakıyoruz.

Hamdimiz Sanadır.

Erdal Çakır

27.02.2025

İSMAİL YILMAZ ABİMİN HATIR ve HATIRASINA

Zaman, ezelin bağrından kopar ve kıvrıla kıvrıla ebedin koynuna akar. Elimizde değildir onu tutmak ve ona hükmetmek. Seyircisiyizdir. Çağların şahı, şahbazı olsak da seyircisiyizdir. Gelen için mukadder olan gitmektir; her durumdan, her yerden ve her şeyden. İçindeki bekayı keşfedenin, dünyaya ilişkin beka sorunu haline getireceği bir meselesi olamaz. Ayrılmak güçtür belki anadan, babadan, evlattan, yardan, yarandan hatta ağyardan lakin, menzil Mevla ise, bir eriyiktir zaman, bizi Mevla'da buluşturacak olan. Esasında yolculuk Mevla'dan Mevla'yadır. Hikayenin nasıl yazıldığı ve insanın bu hikayede kulluğun hangi renk ve tonlarıyla yer aldığıysa, yolculuğun sonunda varılacak hükmün kendisidir.

Elbette gönül, Alem-i cemale seyr ü sefer eden her 'güzel'in, her 'can'ın, her dostun ardından donuk gözlerle baka kalır. Yolcunun arkasından sallanan mendilin yelpazelenmesiyle meydana gelen esintinin, geride kalanla giden arasında oluşturduğu hüzün bulutundan damlayan ise, ruhun ve kalbin göz yaşlarıdır. İnsanın, Rabbin gel çağrısına muhatap olan bir dostunun, yakınının ayrılmasıyla birlikte dünyasının biraz daha kekreleşeceği, eksileceği ve buzullaşacağı muhakkaktır.

İsmail abiyle 1979'un Şubat'ında tanışmıştık. İzmir İmam-Hatip Lisesi'nde aynı sınıfta okuduğumuz güzel kardeşim Ahmet Oygur'la hala-dayı çocuklarıydı İsmail abi. Ahmet Oygur, kendisini tanıdığım 1978'den bu tarafa dostluğuna hamdettiğim özel insanlardan biridir benim için. O dönem biz İmam-Hatip'te, İsmail abi ise Sakarya'da İTÜ'ye bağlı Mimarlık-Mühendislik Akademisi'ndeydi. Ahmet her vesileyle İsmail abiden bahsederdi. Öz abi-kardeş gibiydiler. Bir gün Ahmet dedi ki, abim Bayındır'a babaannemin ziyaretine gelmiş, birlikte Bayındır'a gidelim. Gittik. Tanıştık. Hemen kaynaştık. Bu suretle hacıanneyi de tanıma imkanı buldum. Burada hacıannemizin börülceli tarhana çorbasını da anmadan geçemeyeceğim. Hayatımda içtiğim en lezzetli çorbalardan biriydi. Üzerine ufalanan kurutulmuş biberse, çorbaya ayrı bir tat katıyordu. Hacıanne tam bir Osmanlı kadınıydı. Genç yaşta dul kalmasına rağmen beş evlat yetiştiren, prensiplerinden taviz vermeyen, vakur ve son derece mütedeyyin bir hanımefendiydi. Sonraki zamanlarda beni de torunlarından biri olarak kabul etmişti. 1985'te vefat ettiğinde Ahmet'ten öğrendiğime göre göğsünden İsmail abi, Ahmet ve benim fotoğrafım çıkmıştı. Ben de onu çok severdim. Çikolataya bayılırdı hacıanne. Onu küçük bir çikolatayla bile memnun etmek mümkündü. Elinizde kendisine ikram edilmek üzere bir çikolata gördüğünde, gözlerinde öyle bir ışıltı oluşurdu ki, bir çikolata fabrikam olsaydı da hacıanneye hibe etseydim derdiniz.

1979 Şubat'ını takip eden yaz aylarında İsmail abi İzmir'e gelmişti. Ahmet'in 35 EU 537 plakalı Murat 124 ü ile o yaz üçümüz birlikte gezmiş-tozmuş çok güzel vakitler geçirmiştik. Aynı yıl Ahmet'le  üniversite sınavlarına girmiştik. Ancak sınavın ilk yarım saati içinde başıma gelen özel bir durumdan dolayı ben kağıdı kalemi bırakmış sınavın bitmesini beklemiştim. Dolayısıyla sınav sonucu benim için hüsran olmuştu. Ahmet, İsmail abinin okuduğu okulu kazanmış ve hep birlikte Adapazarı'na taşınmıştık. Beni bırakmamışlardı. Adapazarı'nda yeni yapılan Sofular Camii'nde, Cami'ye kadro verilmemiş olduğundan vekil imam olarak göreve başladım ve biz  "Mahşerin Üç Atlısı" Cami'nin imam odasına yerleştik. Her şey çok renkliydi. İmam odasında üç kişi kalabilmek nadirattandı. Her gece mutlaka misafirimiz olurdu. Bazan altı-yedi kişiyle birlikte sabahlardık. Tabii yatak-yorgan durumları nisap miktarınca olduğu için sıkıntı yaşardık. Aslında yaşamazdık. Nasıl mı? Cami'de, kullanılmayan el dokuması kallavi bir kilim vardı. Odada bulunanların cümlesi düzgün bir şekilde sırtüstü yatar ve birimiz kilimi herkesin üstüne örter, sonra o da kilimin altında kendisine ayrılan kısma sırtüstü uzanırdı. Kilim o kadar ağırdı ki, sabahları altından kalkıp doğrulmak bir meseleydi. Kilim neredeyse bir darb-ı mesele dönüşmüştü aramızda. Çevremizdeki arkadaşlardan grip vs. rahatsızlığı olanlara, gel seni bizim kilimin altına sokalım bir şeyciğin kalmaz, demeye başlamıştık. Kilimin altına girmek her babayiğidin harcı değildi çünkü.

O sene muazzam bir kış oldu. Her yer karla kaplanmıştı. Kara muadil bir soğuk vardı tabiatıyla. Sabah namazı için avludaki çeşmeden abdest almak fermana mahsustu. Su içimize işlerdi adeta, donardık. Ama, olsun imanımız güçleniyor diye birbirimizi motive etmeye çalışır, çenelerimizin ritmik takırtısını duymazdan gelerek bir an önce abdestimizi alıp içeri kaçmaya bakardık. İsmail abiye ve Ahmet'e çeşmenin suyu donsa teyemmümle namaz kılmak ve kıldırmak caiz olmaz mı diye takılırdım. Onlar da imam olan sensin, basarsın fetvayı biz de uyarız karşılığını verince, o halde her hal ve şartta mutlaka abdest almalıyız derdim.

Odamızı odun sobasıyla ısıtmaya çalışıyorduk. Sobanın borusunu oda camından dışarıya uzatmıştık. Ancak rüzgar estiğinde bütün dumanı içeri verdiğinden altlığıyla birlikte sobayı dışarı atıp rüzgarın dinmesini beklerdik. Sobayı komple dışarı ve içeri taşıma konusunda o kadar pratik kazanmıştık ki, bu bizim için bir eğlenceye dönüşmüştü artık. Sobamız bizi terkettiğinde küçük elektrik sobamızla ısınmaya çalışırdık. Hangimizin fikriydi hatırlamıyorum, varsa portakalımız, soyar, dilimlere ayırır ve elektrik sobasının üzerine dizerek ısıtır sonra da zevkle yerdik. Bu çok hoşumuza giderdi. Tabloya alışık olmayan misafirlerimiz mezkur  zevkimizi önce yadırgar, sonra onlar da sobanın başına otururlardı. Sanırım bu portakal fantezisini sonraki hayatlarımızda hiç birimiz denemedik.

Bu arada İsmail abi Sakarya MTTB. Başkanı olmuştu. Dolayısıyla üçümüzün de hayatı başka bir ritme evrilmişti. Gelenimiz-gidenimiz de artmıştı haliyle. Bahara doğru Cami'ye yakın bir ev kiralamış, oraya taşınmıştık. Kilimi Cami'de bırakmıştık. Sene 1980.

İki odası, küçük arasıyla bize saray gibi geliyordu ev. Neler yaşanmadı ki orada. İlk defa, bir kalbimin olduğunu hissettiğim o ev...

Artık hemen her gün "Her Sabah Dünya Yeniden Kurulur, Her Sabah Taze Bir Başlangıçtır" mottosuna uygun bir biçimde ev sahibimiz İbrahim abi ve eşi Havva yengenin kavgalarıyla gözlerimizi hayata açıyor ve dirilip kendimize geliyorduk. Bu duruma o kadar alışmıştık ki, bağırtılarını duymadığımız gün, acaba başlarına bir iş mi geldi diye endişelenirdik.

İl dışından gelen misafirlerimiz de olurdu. Bunlardan biri kadim dostum, güzel kardeşim Hüseyin Cilbiroğlu idi. Hüseyin sıklıkla gelirdi. Evimizin dördüncüsü olmuştu neredeyse. O kalbimizin mukîmiydi, evimizin de mukîmi oldu. İzmit İmam-Hatip lise iki ve üçüncü sınıfı aynı sırada oturarak birlikte okumuştuk. Hüseyin ayrı bir yazının konusu olacak inşallah. Hayatta beni en çok delirten ama delirttiğinden daha fazlasıyla kendisini sevdiren güzel Hüseyinim. Kastamonu'nun masum, mazlum, mahcup delikanlısı.

Derken 12 Eylül 1980'e geldik. Düdük çaldı, yapı paydos dediler.

İsmail abi ve Ahmet Sakarya'da hayatlarına devam etti. Bense, üniversite eğitimi için Bursa'ya gittim. Yeni bir defterin yeni sayfalarına yazılacak olan yeni hikayelere sefer etmek üzere...

İsmail abinin kıvrak bir zekası vardı. Hiperaktif denilebilecek kadar hareketli bir yapıya sahipti. Lider yaratılışlıydı. Bürokraside de siyasette de hatırı sayılır mevkilerde görev aldı. Milletvekilliği de yaptı, konfederasyon başkanlığı da. Ama onun en dikkat çeken tarafı, kalbiyle yaşayan bir adam oluşuydu. Dosttu, arkadaştı, ağabeydi.

İsmail Yılmaz,

Güzel abim,

Bugün 25 Şubat,

Aramızdan ayrılışının birinci sene-i devriyesi.

Ruhuna okuduğum Yasin ve Fatihalarla ömrüm oldukça her gün hatırını sormaya devam edeceğim.

Bir araya geldiğimizde, ikimiz de bir espri makinesine dönüşürdük. Kendisiyle esprileşmeyi en çok sevdiğim adamdın.

Pastaneye gidip tatlı yemek için hususi acıkırdık seninle. Uzaktan pek de normal gözükmeyecek olan bu zevki başka kimseyle yaşamadım.

Birbirimize doğaçlama okuduğumuz felsefi beyitlerse, ikimiz için de bambaşka bir telezzüz ikliminin sütunlarını teşkil ederdi. Hatta bir keresinde Adapazarı'ndaki evin bahçeye bakan odasında sen, ben ve Hüseyin (Cilbiroğlu) uyumak üzere ışığı kapatıp yataklarımıza uzandıktan ve akabinde birbirimize yine doğaçlama beyitler söylemeye başladıktan bir süre sonra Hüseyin, ben uyuyacağım, dediklerinizi anlamıyorum arkadaş deyip uyumaya çalıştı ama uyuyamadı. Merak ediyordu tabii. Bakalım bu beyte o nasıl cevap verecek bu nasıl cevap verecek diye kulak kabartmaya devam etmişti. (Hüseyin şimdi bunları, pek ihtimal vermemekle birlikte, hatırlar mı bilmem. Ortak anılarımızdan bile kendisine bahsettiğimde, ben bunları hatırlamıyorum diyor çünkü. Nasıl hatırlamazsın diye çıkışmaya kalktığımda ise, arkadaş ben normal bir adamım sense manyaksın deyip sıyrılmaya çalışıyor).

Allah seni ikram ve ihsanıyla ağırlasın abim. Bilvesile hacıannemizi de rahmetle anıyorum.

Elbette hatırı olanın hatırası olur. Sen o hatıralarla gittin. Kalanını getirmek bize düşer.

Endülüs'lü Mu'temed'in dediği veçhile:

"Dünyanın muammasını yeni anladık

Artık topraktan elbiseyle uslanacağız" beyti hepimiz için mutlak ve mukadderdir.

Baki olan Allah'tır.

Erdal Çakır

25.02.2025

 İSMAİL YILMAZ ABİMİN HATIR ve HATIRASINA

Zaman, ezelin bağrından kopar ve kıvrıla kıvrıla ebedin koynuna akar. Elimizde değildir onu tutmak ve ona hükmetmek. Seyircisiyizdir. Çağların şahı, şahbazı olsak da seyircisiyizdir. Gelen için mukadder olan gitmektir; her durumdan, her yerden ve her şeyden. İçindeki bekayı keşfedenin, dünyaya ilişkin beka sorunu haline getireceği bir meselesi olamaz. Ayrılmak güçtür belki anadan, babadan, evlattan, yardan, yarandan hatta ağyardan lakin, menzil Mevla ise, bir eriyiktir zaman, bizi Mevla'da buluşturacak olan. Esasında yolculuk Mevla'dan Mevla'yadır. Hikayenin nasıl yazıldığı ve insanın bu hikayede kulluğun hangi renk ve tonlarıyla yer aldığıysa, yolculuğun sonunda varılacak hükmün kendisidir.

Elbette gönül, Alem-i cemale seyr ü sefer eden her 'güzel'in, her 'can'ın, her dostun ardından donuk gözlerle baka kalır. Yolcunun arkasından sallanan mendilin yelpazelenmesiyle meydana gelen esintinin, geride kalanla giden arasında oluşturduğu hüzün bulutundan damlayan ise, ruhun ve kalbin göz yaşlarıdır. İnsanın, Rabbin gel çağrısına muhatap olan bir dostunun, yakınının ayrılmasıyla birlikte dünyasının biraz daha kekreleşeceği, eksileceği ve buzullaşacağı muhakkaktır.

İsmail abiyle 1979'un Şubat'ında tanışmıştık. İzmir İmam-Hatip Lisesi'nde aynı sınıfta okuduğumuz güzel kardeşim Ahmet Oygur'la hala-dayı çocuklarıydı İsmail abi. Ahmet Oygur, kendisini tanıdığım 1978'den bu tarafa dostluğuna hamdettiğim özel insanlardan biridir benim için. O dönem biz İmam-Hatip'te, İsmail abi ise Sakarya'da İTÜ'ye bağlı Mimarlık-Mühendislik Akademisi'ndeydi. Ahmet her vesileyle İsmail abiden bahsederdi. Öz abi-kardeş gibiydiler. Bir gün Ahmet dedi ki, abim Bayındır'a babaannemin ziyaretine gelmiş, birlikte Bayındır'a gidelim. Gittik. Tanıştık. Hemen kaynaştık. Bu suretle hacıanneyi de tanıma imkanı buldum. Burada hacıannemizin börülceli tarhana çorbasını da anmadan geçemeyeceğim. Hayatımda içtiğim en lezzetli çorbalardan biriydi. Üzerine ufalanan kurutulmuş biberse, çorbaya ayrı bir tat katıyordu. Hacıanne tam bir Osmanlı kadınıydı. Genç yaşta dul kalmasına rağmen beş evlat yetiştiren, prensiplerinden taviz vermeyen, vakur ve son derece mütedeyyin bir hanımefendiydi. Sonraki zamanlarda beni de torunlarından biri olarak kabul etmişti. 1985'te vefat ettiğinde Ahmet'ten öğrendiğime göre göğsünden İsmail abi, Ahmet ve benim fotoğrafım çıkmıştı. Ben de onu çok severdim. Çikolataya bayılırdı hacıanne. Onu küçük bir çikolatayla bile memnun etmek mümkündü. Elinizde kendisine ikram edilmek üzere bir çikolata gördüğünde, gözlerinde öyle bir ışıltı oluşurdu ki, bir çikolata fabrikam olsaydı da hacıanneye hibe etseydim derdiniz.

1979 Şubat'ını takip eden yaz aylarında İsmail abi İzmir'e gelmişti. Ahmet'in 35 EU 537 plakalı Murat 124 ü ile o yaz üçümüz birlikte gezmiş-tozmuş çok güzel vakitler geçirmiştik. Aynı yıl Ahmet'le  üniversite sınavlarına girmiştik. Ancak sınavın ilk yarım saati içinde başıma gelen özel bir durumdan dolayı ben kağıdı kalemi bırakmış sınavın bitmesini beklemiştim. Dolayısıyla sınav sonucu benim için hüsran olmuştu. Ahmet, İsmail abinin okuduğu okulu kazanmış ve hep birlikte Adapazarı'na taşınmıştık. Beni bırakmamışlardı. Adapazarı'nda yeni yapılan Sofular Camii'nde, Cami'ye kadro verilmemiş olduğundan vekil imam olarak göreve başladım ve biz  "Mahşerin Üç Atlısı" Cami'nin imam odasına yerleştik. Her şey çok renkliydi. İmam odasında üç kişi kalabilmek nadirattandı. Her gece mutlaka misafirimiz olurdu. Bazan altı-yedi kişiyle birlikte sabahlardık. Tabii yatak-yorgan durumları nisap miktarınca olduğu için sıkıntı yaşardık. Aslında yaşamazdık. Nasıl mı? Cami'de, kullanılmayan el dokuması kallavi bir kilim vardı. Odada bulunanların cümlesi düzgün bir şekilde sırtüstü yatar ve birimiz kilimi herkesin üstüne örter, sonra o da kilimin altında kendisine ayrılan kısma sırtüstü uzanırdı. Kilim o kadar ağırdı ki, sabahları altından kalkıp doğrulmak bir meseleydi. Kilim neredeyse bir darb-ı mesele dönüşmüştü aramızda. Çevremizdeki arkadaşlardan grip vs. rahatsızlığı olanlara, gel seni bizim kilimin altına sokalım bir şeyciğin kalmaz, demeye başlamıştık. Kilimin altına girmek her babayiğidin harcı değildi çünkü.

O sene muazzam bir kış oldu. Her yer karla kaplanmıştı. Kara muadil bir soğuk vardı tabiatıyla. Sabah namazı için avludaki çeşmeden abdest almak fermana mahsustu. Su içimize işlerdi adeta, donardık. Ama, olsun imanımız güçleniyor diye birbirimizi motive etmeye çalışır, çenelerimizin ritmik takırtısını duymazdan gelerek bir an önce abdestimizi alıp içeri kaçmaya bakardık. İsmail abiye ve Ahmet'e çeşmenin suyu donsa teyemmümle namaz kılmak ve kıldırmak caiz olmaz mı diye takılırdım. Onlar da imam olan sensin, basarsın fetvayı biz de uyarız karşılığını verince, o halde her hal ve şartta mutlaka abdest almalıyız derdim.

Odamızı odun sobasıyla ısıtmaya çalışıyorduk. Sobanın borusunu oda camından dışarıya uzatmıştık. Ancak rüzgar estiğinde bütün dumanı içeri verdiğinden altlığıyla birlikte sobayı dışarı atıp rüzgarın dinmesini beklerdik. Sobayı komple dışarı ve içeri taşıma konusunda o kadar pratik kazanmıştık ki, bu bizim için bir eğlenceye dönüşmüştü artık. Sobamız bizi terkettiğinde küçük elektrik sobamızla ısınmaya çalışırdık. Hangimizin fikriydi hatırlamıyorum, varsa portakalımız, soyar, dilimlere ayırır ve elektrik sobasının üzerine dizerek ısıtır sonra da zevkle yerdik. Bu çok hoşumuza giderdi. Tabloya alışık olmayan misafirlerimiz mezkur  zevkimizi önce yadırgar, sonra onlar da sobanın başına otururlardı. Sanırım bu portakal fantezisini sonraki hayatlarımızda hiç birimiz denemedik.

Bu arada İsmail abi Sakarya MTTB. Başkanı olmuştu. Dolayısıyla üçümüzün de hayatı başka bir ritme evrilmişti. Gelenimiz-gidenimiz de artmıştı haliyle. Bahara doğru Cami'ye yakın bir ev kiralamış, oraya taşınmıştık. Kilimi Cami'de bırakmıştık. Sene 1980.

İki odası, küçük arasıyla bize saray gibi geliyordu ev. Neler yaşanmadı ki orada. İlk defa, bir kalbimin olduğunu hissettiğim o ev...

Artık hemen her gün "Her Sabah Dünya Yeniden Kurulur, Her Sabah Taze Bir Başlangıçtır" mottosuna uygun bir biçimde ev sahibimiz İbrahim abi ve eşi Havva yengenin kavgalarıyla gözlerimizi hayata açıyor ve dirilip kendimize geliyorduk. Bu duruma o kadar alışmıştık ki, bağırtılarını duymadığımız gün, acaba başlarına bir iş mi geldi diye endişelenirdik.

İl dışından gelen misafirlerimiz de olurdu. Bunlardan biri kadim dostum, güzel kardeşim Hüseyin Cilbiroğlu idi. Hüseyin sıklıkla gelirdi. Evimizin dördüncüsü olmuştu neredeyse. O kalbimizin mukîmiydi, evimizin de mukîmi oldu. İzmit İmam-Hatip lise iki ve üçüncü sınıfı aynı sırada oturarak birlikte okumuştuk. Hüseyin ayrı bir yazının konusu olacak inşallah. Hayatta beni en çok delirten ama delirttiğinden daha fazlasıyla kendisini sevdiren güzel Hüseyinim. Kastamonu'nun masum, mazlum, mahcup delikanlısı.

Derken 12 Eylül 1980'e geldik. Düdük çaldı, yapı paydos dediler.

İsmail abi ve Ahmet Sakarya'da hayatlarına devam etti. Bense, üniversite eğitimi için Bursa'ya gittim. Yeni bir defterin yeni sayfalarına yazılacak olan yeni hikayelere sefer etmek üzere...

İsmail abinin kıvrak bir zekası vardı. Hiperaktif denilebilecek kadar hareketli bir yapıya sahipti. Lider yaratılışlıydı. Bürokraside de siyasette de hatırı sayılır mevkilerde görev aldı. Milletvekilliği de yaptı, konfederasyon başkanlığı da. Ama onun en dikkat çeken tarafı, kalbiyle yaşayan bir adam oluşuydu. Dosttu, arkadaştı, ağabeydi.

İsmail Yılmaz,

Güzel abim,

Bugün 25 Şubat,

Aramızdan ayrılışının birinci sene-i devriyesi.

Ruhuna okuduğum Yasin ve Fatihalarla ömrüm oldukça her gün hatırını sormaya devam edeceğim.

Bir araya geldiğimizde, ikimiz de bir espri makinesine dönüşürdük. Kendisiyle esprileşmeyi en çok sevdiğim adamdın.

Pastaneye gidip tatlı yemek için hususi acıkırdık seninle. Uzaktan pek de normal gözükmeyecek olan bu zevki başka kimseyle yaşamadım.

Birbirimize doğaçlama okuduğumuz felsefi beyitlerse, ikimiz için de bambaşka bir telezzüz ikliminin sütunlarını teşkil ederdi. Hatta bir keresinde Adapazarı'ndaki evin bahçeye bakan odasında sen, ben ve Hüseyin (Cilbiroğlu) uyumak üzere ışığı kapatıp yataklarımıza uzandıktan ve akabinde birbirimize yine doğaçlama beyitler söylemeye başladıktan bir süre sonra Hüseyin, ben uyuyacağım, dediklerinizi anlamıyorum arkadaş deyip uyumaya çalıştı ama uyuyamadı. Merak ediyordu tabii. Bakalım bu beyte o nasıl cevap verecek bu nasıl cevap verecek diye kulak kabartmaya devam etmişti. (Hüseyin şimdi bunları, pek ihtimal vermemekle birlikte, hatırlar mı bilmem. Ortak anılarımızdan bile kendisine bahsettiğimde, ben bunları hatırlamıyorum diyor çünkü. Nasıl hatırlamazsın diye çıkışmaya kalktığımda ise, arkadaş ben normal bir adamım sense manyaksın deyip sıyrılmaya çalışıyor).

Allah seni ikram ve ihsanıyla ağırlasın abim. Bilvesile hacıannemizi de rahmetle anıyorum.

Elbette hatırı olanın hatırası olur. Sen o hatıralarla gittin. Kalanını getirmek bize düşer.

Endülüs'lü Mu'temed'in dediği veçhile:

"Dünyanın muammasını yeni anladık

Artık topraktan elbiseyle uslanacağız" beyti hepimiz için mutlak ve mukadderdir.

Baki olan Allah'tır.

Erdal Çakır

25.02.2025

TÜKETMEDEN YEMEK-İÇMEK

Dil, kaderin hem katibi hem de raportörüdür. İnsan nasıl konuşuyorsa öyle yaşıyor, nasıl yaşıyorsa öyle konuşuyordur. Konuşulan, kadere kaydolur, kaydolmuş olan da dilden sadır olur.

Söz, sözün içindeki mana, sözün tasarruf alanına giren zahir-batın tüm elemanlar ve olaylar bir bütündür. Bir şey söylenip geçilmekle ömrünü tamamlamış olmaz. Çoğunlukla yaşamaya devam eder. Dilden sadır olan, yeni bir kaderin inşasının nedeni bile olabilir. Söz bazan da çok dikkatli ve sabırlı bir hafiye gibidir, yıllar sonra kişiyi eliyle koymuşçasına bulur. Bu durum hayatla da sınırlı değildir. Öldükten sonra da söz, iyi ya da kötü nitelemelerle, adres göstermeye devam eder.

Günlük dilde niteleyerek kullandığımız kimi tabir ve kelimeler hayata nasıl baktığımızın fotoğrafını bire bir verebilir. Kişinin kullandığı dil, aynı zamanda, onun hayata karşı nasıl bir sorumluluk üstlendiğini, hangi seviyeden onu kavradığını ve hangi kalite veya kalitesizlikleri hayatına davet ettiğinine dair ciddi bir göstergedir.

"Tüketmek", kanserojen bir kelimedir. Zamanı, insanı, hakikati, yediğimiz-içtiğimiz şeyleri... her şeyi tüketmek. Bilgiyi tüketmek, hikmeti tüketmek, dini tüketmek, kendini tüketmek...

Yenilip içilen şeyler hakkında, yemek-içmek değil de tüketmek tabirini kullanmak bir cürümdür. Tüketirsen, tükenirsin. Tükettiğin her ne ise, o döner seni tüketir. Tükettiğin şey, yok ettiğin şeydir. Yok ettiğin sana varlık ve dirlik veremez. Dedik ya söz, manası ve tasarrufuyla bir bütündür. Hadi canım,ne var ki bunda demeyin. Bünyeye hangi söze dayalı telkinlerle göndermelerde bulunursak o da icraatını öyle yapar. Gerçekten tüketir. Ama bize bir faydası olmaz. Biz zannediyoruz ki, yediğimiz ve içtiğimiz şeyler sadece sağlıklı bir bünye ve dolayısıyla yaşamak için gereklidir. İyi de onlardan insan hasıl oluyor. Yenilip-içilen maddeler insana dönüşüyor. Oradan ilim, hikmet, ahlak, iyi-kötü, akıl, vicdan, nefs de varlık buluyor. İnsanda olup biteni sadece biyolojik bünye üzerinden okumak, kişi kimliğini ortaya koyan asıl etmenleri göz ardı etmektir. Haramın maddesi, helal ve haram oluşuna göre değişmez. Aynı maddedir. Peki burada problem nedir. Kişinin hırsızlık yaparak çaldığı ekmekle, parasını verip aldığı ekmek arasında nesnel olarak bir fark var mıdır; hayır. Farkı doğuran nedir o halde. Düşünelim, bir lokmayı çiğneyip yuttuktan sonra, vücudumuzun o lokmayı sindirme, enzimlerine ayırma, kana yükleme vs işlemlerinin hangisinde tasarruf sahibiyiz. Kendi kendine işleyen bir sistem var değil mi. Şayet o bir lokmanın vücutta gördüğü işlem, bizim irademize verilmiş olsaydı, biz de bütün bir hayatımızı o lokmanın işlenmesine sarfetseydik hakkından gelebilir miydik. O halde sistemi bir çalıştıran var. Sisteme çalışma emrini veren kelimeler, kelimenin sahibinden kendisine yüklenen ruh ne ise ona göre hareket eder. Allah bir şeye haram demişse, o haramdan mutlak surette rızasını çekmiştir ve alan İblis'e kalmıştır. Doğal olarak 'haram'ın kelimelerine ruh vermek ve o ruha göre haramın bünyede işlevsel hale gelmesi de İblis'in inisiyatifine kalmıştır artık.

Lütfen dikkat,

Ağzımızı adeta şapırdatarak, ben veya biz, haftada üç kilo patates, beş kilo domates tüketiyorum/tüketiyoruz vs.kabilinden sözleri hemen terkedelim. Çocuklarımıza anneciğim/babacığım ya da insan topluluklarına yığın demeyi hemen terketmemiz gerektiği gibi. Bunların hepsi insanı kendi kendisinin kölesi haline getirmeye yönelik İblis lakırdıları ve eylemleridir.

Erdal Çakır 

Ne kadar çok ıssızlık var hayatta. Ne kadar uzun bir yol, insan'la kendisi arasındaki mesafe. Ne kadar çok söz var yalana bulaşmış. Sonu, başlangıcının önüne geçmiş ne çok iş var. Ne çok şiir var yazılmamış, okunmamış, ilham olunmamış. Ne çok insan var Allah'a değil de annesinin karnına yolculuk yapmakta olan. Ne çok dert var şifasını kendinden başka yerde arayan. Ne çok kölelik var prangası özgürlük olan. Ne çok şarkı var meyanından göç etmiş. Ne çok bilen var sermayesi cahillik olan. İçine gülen, içine ağlayan, içine konuşan, içine susan ne çok insan var.

İnsan,

Yolu özgürlük şarkılarıyla döşenmiş kölelikler arası koşularına bıkmadan usanmadan daha ne kadar devam edeceksin.

İnsan,

Yerinden her doğrulduğunda başını çarparak sarsıntı geçirdiğin şey kendin mi yoksa hakikat zannettiğin ama gerçekte içi hava kabarcıklarıyla dolu o parıltılı boşluk mu.

İnsan,

Kimden geliyorsun kime gidiyorsun.

Ne çok özlem var arasına bir sürü gurbet serpiştirilmiş.

Ne çok vuslat var sevgilisini, sıla-i rahimini, gurbetini kaybetmiş.

Erdal Çakır

Akşamı karşılamak zordur

Daha da zordur sonrası

Günbatımını bekleyen isli hatıralar

Yığılır kapına,

Yaşanmamış yaşanmışlıklar

Yaşlanmış hasret,

Çeşme başını terkeden işmar

Ağlamakla gülmek arasına çekilmiş çizgi

Bir bir çekilir aradan, boş bir meydandır artık zaman

Sürür gider, vurulur dönersin

Sevgilinin, yastığına baş koymadığı hayallerinden

Hep karşılayan olmuşsundur akşamı ve akşam sürgünlerini

Gurbeti mesken tutmuş bir beklemek dökülür gözlerinden

Orası hiç bir zaman burası değildir

Bilirsin dik açılardan düştüğünde kırılacağını zamanın

Bir hikaye yazayım dersin, yazılır yazılmaz silinen

Kimseler bilmesin, kimseler görmesin

Bir 'ah'ın kaç ömürlük bir yolun yolcusu olduğunu

Aşılamayan dağlardan, gidilemeyen yollardan

Dönemeyip gelenin

Üzerine yemin edilip de tutulmamış bir söz olduğunu görürsün

Vaktin buğusunu silmektir işin yaşaran gözlerle

Kendime söyleyeyim de bana bir çay getirsin dersin

Oturup içelim,

Bir kader gibi,

Az sonra kapımı tıkırdatacak akşamla birlikte

Erdal Çakır

06.11.2024

Daha ilk cümlede bu yazının son cümlesi ne olmalıdır diye düşüneceğim hiç aklıma gelmezdi. Arayacağım. Bu, hayatımın son anından yaşamaya başlamak gibi bir kadere talip olmak olsa da arayacağım. Sanki ben sanki sen sanki o, mühlet verilmiş biz, ertelenmiş siz, kaderlerini yolun yarısında terketmiş onlar... Ölümü, çıtkırıldım bir ah'ın çeperlerine hapsetmiş zamane iğretiliklerine frapan menkıbeler yazan uçsuz kalem... Bana bir virgül atıp, sana nokta koymak... Ne yani hikayemiz burada bitti mi.

Önce kahramanlarını bul, sonra onlar üzerinden bir tarih yaz. Ya da insansız bir tarih yaz ve sonra yasak ağaçtan silkelediğin meyveleri insan diye yerleştir içine.

Düşün ki Ademsin, punduna getirip Havva'yı iteledin cennetin ucundan aşağı. Cennetine döndün, gel keyfim gel seanslarına. Havva düştüğü yerde feminizm festivalleri düzenlemeye başladı. Feminizm var ama Adem yok. Yani günahı var ama günahın ameli ortada yok. Ademsin, cennettesin. Cennet var, Yasak ağaç var, İblis var ama Havva yok. Hadi şimdi otur ve bir insanlık tarihi yaz da göreyim.

Düşün ki Havvasın, cennetin ucunda durdun ve kollarını açıp Ademe gel bana dedin. Adem uçarcasına geldi. Tam sana sarılacakken birden kenara çekildin ve Adem hızını alamayıp cennetten uçtu. Cennetine döndün. Ademsiz aşım ağrısız başım diyerek sefa sürmeye başladın. Adem düştüğü yerde yarı filozofik bir biçimde maçolaştı. Havvasın, cennettesin. Cennet var, Yasak ağaç var, İblis var ama Adem yok. İnsanlık tarihi yazmakta ısrarlı mısın hala.

Yukarıdaki senaryoya göre ne cennet tam ne dünya; ne Adem tam ne de Havva. Yarım tamlık yoklukla eşleşir.

Bu durumda insanın tarihini kim yazacaktır: Elbette İblis.

Ontolojik manada huzurdan kovularak yalnızlaştırılan tek varlık İblis'tir.

Peygamberleri ve peygamberler tarihini yok sayarak yazılan bir insanlık tarihi, insanın vak'alara yapışık bir kadere ve vak'alar karşısında köleleştirilen bir manaya hapsedilmek suretiyle, sanki peygamberlerle ortaya çıkan insanlık müktesebatı ayrı bir evrende yaşanmışçasına yazılan bir tarihtir. Evrim telakkisinin egemenleştirildiği bir dünyada insan sadece bir türdür ve Halife-İnsan hakikati, misyonuyla birlikte anakronik sayılarak mitosun ispatlanamaz seyyaliyetine mahkum edilmiş ve de bu vadide insan edilgenliğe itilerek yalnızlaştırılmıştır. O sadece bir tür, pasif bir suje ve yalnız bir "yığın"dır.

Oysa günah bile yalnız bırakıldığında tevbesini bulamaz. İblis'in başına gelen aynıyla budur. Adamlık, günahına da sahip çıkmaktır. Aidiyetsiz ve kimliksiz günahın tevbesi de kendisi gibidir; adresi ve menzili yoktur.

Modern tarih bize neyi okutuyor. Taş Devri, Yontma Taş Devri, Cilalı Taş Devri; avcıydık, toplayıcıydık, fena halde kıyıcı ve kıllıydık, kuyruğumuz da vardı. İlkeldik. Sonra birden aklımız başımıza geldi, ateşi bulduk, derken tekerleği; şu şu hayvanları da evcilleştirelim dedik, evcilleştirdik vs. vs. vs.

Kuyruğumuzu nerede ve ne zaman bıraktık bilmiyoruz.

Yoksa kuyruğumuz İblis'in elinde mi kaldı.

Yazının başında belirttiğim o son cümleyi galiba bulamayacağım. Neyse bu yazı da son cümlesiz olsun.

Dağınık kalsın. Elbet bir toparlayan bulunur.

Erdal Çakır

30.10.2024